شمارهٔ ۲۴۷ اوحدالدین کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به این نکته اشاره دارد که اگر به مقام و زیبایی‌هایی مانند ماه و زهره دست یابی، همچنان دچار سایه و سوختگی خواهی بود. در نهایت، تمام صحبت‌ها و ارتباطاتی که در این جهان وجود دارد، در واقع به جدایی و فراق می‌انجامد. به عبارتی، هر زیبایی و موفقیتی، با خود درد و دوری نیز به همراه دارد.