شمارهٔ ۲۵۲ اوحدالدین کرمانی
اوحدالدین کرمانی / الباب السادس: فی ما هو جامع لشرایط العشق و المشاهَده و الحسن و الموافقه و ما یلیق بهذا الباب / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
یار ارچه زمن هیچ نمی آرد یاد
هست این دلم از یاد غمش دایم شاد
نیشی کز هجر بر دل ریشم زد
صد چشمهٔ خون زچشم من بیش گشاد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این ابیات، شاعر به بیان احساس غم و اندوه ناشی از جدایی محبوبش می‌پردازد. او می‌گوید که اگر یار از او یاد نکند، دلش به خاطر غم و یاد او همیشه شاد نیست و رنج هجر او بر دلش سنگینی می‌کند. درد جدایی و اشک‌هایش همواره با اوست و قلبش از این غم جریحه‌دار شده است.