شمارهٔ ۲۸۸ اوحدالدین کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این بیت‌ها به این معناست که انسان نمی‌تواند به کمال و تمامیت برسد در حالی که در کنار دیگران با نقص‌ها و کمبودها قرار دارد. افرادی که تحت تأثیر عشق و شورش هستند، به نوعی در کمال‌گرایی دچار اشتباه می‌شوند و گاهی اوقات بی‌دینی و کفر را به کمال نزدیک‌تر از دین ناقص می‌دانند. در واقع، ارتباط با دیگران می‌تواند نقص‌های ما را بروز دهد و کمال را غیرممکن سازد.