شمارهٔ ۲۱ اوحدالدین کرمانی
اوحدالدین کرمانی / الباب السابع: فی خصال الحمیده عن العقل و العلم و ما یحذو جذو هذا النمط / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
ناجسته دوای درد خویش ار مردی
داغی چه نهی بر دل صاحب دردی
جان از بر تو چو گرد برخیزد به
زان کز تو نشیند به دلی برگردی
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این ابیات بیانگر این هستند که اگر کسی مردانگی داشته باشد، باید خود را از درد و رنج رها کند و دیگران را از آلام خود آگاه نسازد. در واقع، چگونه می‌توان با دل شکستگانی که خود در درد و رنج هستند، داغی بر دل آنان نهاد؟ اینها نشان می‌دهند که وابستگی به دیگران و احساساتی که از آن‌ها ناشی می‌شود، می‌تواند به ما آسیب برساند. اگر کسی از نظر روحی و عاطفی در آرامش نباشد، ممکن است با احساساتی مانند غم و اندوه روبرو شود.