شمارهٔ ۱۷ اوحدالدین کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به این موضوع اشاره می‌کند که انسان‌ها نمی‌توانند دیگران را به خوبی یا بدی وادار کنند؛ حتی پیامبران نیز در این زمینه محدودیت دارند. می‌توان بدی را از بین برد، اما نمی‌توان بدگویان را از بدگویی بازداشت. به بیان دیگر، انسان‌ها ذاتاً مختارند و نمی‌توان از آن‌ها انتظار داشت که به‌راحتی تغییر کنند.