شمارهٔ ۷۰ اوحدالدین کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این اشعار، شاعر به پرسش از مدت زمان ادامه‌ی زندگی در فساد و غفلت می‌پردازد. او از شوق به خوشی و باده‌نوشی سخن می‌گوید و به بی‌فکری انسان‌ها که در دریای غفلت غرق شده‌اند، انتقاد می‌کند. شاعر از افراد می‌خواهد به فکر واقعیت‌ها و حقیقت‌های زندگی باشند و به هشدارهایی که در مورد باطل بودن هوس‌ها وجود دارد، توجه کنند. در نهایت، او ذکر می‌کند که این نوع زندگی و هواپرستی نمی‌تواند ادامه یابد و باید به آن پایان داده شود.