شمارهٔ ۷۴ اوحدالدین کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این ابیات آرزو دارد که بداند خودش کیست و در دنیای وجود چه جایگاهی دارد. او احساس می‌کند که اگر از خواب غفلت بیدار می‍شد، به عمق وجود خود پی می‌برد و از درونش به خاطر این نادانی، به شدت ناراحت و گریان می‌شد.