شمارهٔ ۸۲ اوحدالدین کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به نقد رفتارهای ناپسند انسان‌ها می‌پردازد و می‌پرسد که تا کی می‌توانند دیگران را آزرده کنند. او به دنیای فانی اشاره می‌کند و با تأکید بر بی‌اهمیتیِ دنیا، به arrogance و تکبر اشاره کرده و یادآوری می‌کند که در نهایت نه خدایی وجود دارد و نه کسی می‌تواند از مرگ فرار کند.