شمارهٔ ۲ اوحدالدین کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این ابیات نشان‌دهنده‌ی حسرت و اندوه شاعر در سفر و دوری از معشوق است. او می‌گوید که تنها درد و رنج سفر را حس می‌کند و هیچ چیز دیگری دلش را شاد نمی‌کند. همچنین به این نکته اشاره می‌کند که گفته می‌شود هر جا که انسان می‌رود، به نوعی بازگشتی وجود دارد و او نیز از همین بازگشت سخن می‌گوید. در مجموع، شاعر از حالتی از ناامیدی و جدایی صحبت می‌کند.