شمارهٔ ۷ اوحدالدین کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر بیانگر ناامیدی و بی‌بهرگی است. شاعر به دل خود می‌گوید که در شرایط دشوار و بی‌پناهی قادر به انجام کاری نیست. با اشاره به ناتوانی در ارتباط با کسی که دوست دارد، بر عدم توانایی در رسیدن به خوشبختی و محبت تأکید می‌کند. در نهایت، به این حقیقت اشاره دارد که حتی لحظه‌ای بی‌نفس ماندن نیز ممکن است دشوار باشد.