شمارهٔ ۳۰ اوحدالدین کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این ابیات نشان‌دهنده احساسی عمیق درباره غم و ارتباط آن با زندگی فردی است. شاعر می‌گوید که جان او به خاطر غم معشوق زنده است و این غم برایش آشنا و عزیز است. او از لطفت غم یاد می‌کند و می‌گوید که اگر غم تو نبود، دل تنگ او جایی برای غم نداشت. در کلیت، شاعر به وابستگی عمیق خود به غم محبوب اشاره می‌کند.