شمارهٔ ۳۷ اوحدالدین کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات شاعر بیان می‌کند که از درد و رنج عشق معشوقش نه تنها ناراحت نیست، بلکه حتی از غم‌های دیگر جهان نیز بی‌خبر است. دلش به شدت درگیر عشق اوست و اگرچه غم او مانند زهر است، اما باز هم آن را می‌نوشد و از دیگر غم‌ها غافل است. این نشان‌دهنده‌ی عمق احساسات و عشق عمیق شاعر به معشوقش است.