شمارهٔ ۳۹ اوحدالدین کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

سخن از غم و اندوهی است که به تدریج انسان را درگیر می‌کند. شاعر به این نتیجه می‌رسد که عادت به کمتر خوردن در زمان غم، کار خوبی است. به طور کلی، در همه چیز و به‌خصوص در زمان غم، کم خوردن بسیار پسندیده‌تر است.