شمارهٔ ۴۷ اوحدالدین کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به لحظاتی اشاره می‌کند که دلش آرزو دارد از غم‌ها و دردهایش بگوید. او احساس می‌کند در آن زمان، اطرافش افرادی ناهمخوان و بیگانه هستند، همان‌طور که باران از ابر می‌بارد و از زمین می‌روید. این به نوعی بیانگر نیاز انسان به ابراز احساسات و کاستن از بار غم‌هاست.