شمارهٔ ۴۵ اوحدالدین کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این بیت، شاعر از حالتی رنج‌آور و بی‌اختیاری سخن می‌گوید. او احساس می‌کند که دل و عقلش تحت فشار و بلای سختی قرار گرفته‌اند، و چون اختیار بر زندگی‌اش ندارد، ناچار است هرچند که ناگوار باشد، با شرایط موجود کنار بیاید.