شمارهٔ ۱۰ اوحدالدین کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات، شاعر به حال ناخوش خود اشاره می‌کند و می‌گوید که زیبایی و حسن چهره محبوبش برای او مناسب نیست. همچنین اگر امیدی در دل او وجود دارد، تنها نتیجه‌ای است از افکار کهنه و پوسیده‌اش. به طور کلی، احساس ناامیدی و عدم تناسب بین زیبایی محبوب و حال بیمارگونه شاعر را بیان می‌کند.