شمارهٔ ۲۱ اوحدالدین کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از ناتوانی در دیدن عیوب و واقعیات دنیا سخن می‌گوید. او می‌گوید که در تمام اجزای جهان، خوب و بد وجود دارد و خداوند در همه جا هست، اما ما توانایی درک و مشاهده این واقعیت‌ها را نداریم. به عبارتی، چشم ما قادر به دیدن حقیقت و عیوب نیست و باید به دنبال بینش واقعی باشیم.