شمارهٔ ۲۲ اوحدالدین کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات شاعر به احساس بی‌پناهی و تنهایی خود اشاره می‌کند. او می‌گوید که در مدرسه‌ها و مکان‌های مذهبی محلی برای او نیست و در بازار هم کسی به او توجه نمی‌کند. در واقع، او احساس می‌کند که از جامعه و محیط اطرافش طرد شده و هیچ خریدار و طرفداری ندارد.