شمارهٔ ۲۶ اوحدالدین کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به ستایش صدای زیبای شخصی می‌پردازد که آواز او در دل مردم جا باز کرده است. زاهدان نیز به خاطر زیبایی آوازش از لباس‌های مخصوص زهد خود دست کشیده و به آن توجه کرده‌اند. آواز او محدود به زمان معینی نیست، اما تنها برای چند روز طعمی شیرین و لذت‌بخش از لبان او برای شنوندگان باقی مانده است.