شمارهٔ ۳۴ اوحدالدین کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این بیت به نوعی احساس بی‌توجهی یا کم‌محلی معشوق را بیان می‌کند. شاعر می‌گوید که اگر معشوق به او نگاه نکند، او خود را به خاک و نابودی خواهد سپرد. این نشان‌دهنده شدت عشق و ارادت شاعر به معشوق و همچنین حسرتی است که از بی‌اعتنایی او ناشی می‌شود. در واقع، شاعر به خاطر این بی‌توجهی، حاضر است تا به خاک تبدیل شود و این خاک شدن را بهانه‌ای برای جلب توجه معشوق می‌داند.