شمارهٔ ۴۲ اوحدالدین کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر بیانگر احساس عمیق عشق و دلتنگی است. شاعر می‌گوید که محبت معشوق همچون نگین در دل او جاودانه خواهد ماند و عشق او هرگز از دلش نخواهد رفت. حتی اگر خود شاعر دور شود، اشک‌هایش نشان‌دهنده‌ی رنجی است که از جدایی می‌برد و این درد و حسرت تا آخر عمرش همراه او خواهد بود.