شمارهٔ ۴۳ اوحدالدین کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به عشق و دلتنگی اشاره می‌کند. او می‌گوید اگر تصویر محبوبش از نظرش محو شود، از چشمانش اشک‌های فراوانی می‌ریزد. او تا صبح نمی‌خواهد چشم را ببندد چرا که نگران است شاید در خواب به یاد محبوبش نیفتد و احساس خستگی کند.