شمارهٔ ۴۴ اوحدالدین کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر به موضوع فنا و وجود پرداخته شده است. شاعر بیان می‌کند که کامل بودن، مسیر فنا را طی می‌کند. ناگهان به وجود حقیقی می‌رسد و تنها یک موی از هستی او باقی می‌ماند. این مو، به چشم فقر، همچون زنجیری یا نشانه‌ای دیده می‌شود.