شمارهٔ ۵۰ اوحدالدین کرمانی
اوحدالدین کرمانی / رباعیات الحاقی / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
بگذار که تا زلف تو گیرم یک بار
یا در کف پای تو بمالم رخسار
انگار که سنگ پایمال است رخم
یا دست مرا شانهٔ چوبین پندار
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این شعر آرزو می‌کند که یک بار زلف معشوق را بگیرد یا صورتش را بر روی پای او بمالد. او خود را به گونه‌ای توصیف می‌کند که انگار صورتش مثل سنگی زیر پا له می‌شود یا دستش را به شانه‌ای سخت و چوبی تشبیه می‌کند. این تصویرها بیانگر اشتیاق و فراق شاعر از محبوبش است.