شمارهٔ ۷۲ اوحدالدین کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بررسی رابطه بین باطن و ظاهر می‌پردازد. شاعر می‌گوید که دل و مغز نماد حقیقت هستند و تن و پوست نمایانگر ظاهر. او به ما توصیه می‌کند که فراتر از ظاهر به باطن افراد نگاه کنیم و درک کنیم که هر چیزی که وجود دارد یا تجلی عشق الهی است یا تحت تأثیر آن. به عبارتی، باید به عمق وجود افراد و چیزها توجه کنیم و زیبایی را در حقیقت آن‌ها ببینیم.