غزل شمارهٔ ۲۰ اوحدی مراغه‌ای

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از عشق و longing خود به یار صحبت می‌کند. او بیان می‌کند که اگر به وصال محبوبش برسد، از عمرش هیچ نگرانی نخواهد داشت. دلش برای دیدن روی او دعا می‌کند و آرزو دارد که مانند خورشید و ماه مسخرش کند. شاعر همچنین به بوی محبوبش اشاره می‌کند که حتی پس از مرگش هم او را معطر می‌کند. اگر محبوب رضایت داشته باشد، او حاضر است چشمانش را با خون تر کند. هر لحظه از غم ناشی از دوری او بر او فشار می‌آورد. شاعر می‌داند که رسیدن به وصل محبوب دشوار است، اما از درد و رنجی که در دلش وجود دارد، رنج می‌برد. در نهایت، شاعر می‌پذیرد که این درد زاییده عشق اوست و نمی‌تواند از آن فرار کند.