غزل شمارهٔ ۲۶۲ اوحدی مراغه‌ای

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر بیانگر عمق عشق و دلتنگی شاعر است. او به شدت از رنج و درد ناشی از عشق سخن می‌گوید و می‌گوید که هیچ سالی در درد و غم او کم نشده است. شاعر به بی‌اثری سعی و کوشش خود در عشق اشاره می‌کند و می‌گوید که هیچ سنگی به اندازه‌ی آه او نسوخته و هیچ خاکی از اشک‌هایش گل نکرده است. او به سختی‌هایی که در وفا و عشق تحمل کرده، اشاره کرده و می‌افزاید که هیچ ضربتی به اندازه‌ی درد عشقش عمیق نیست. در نهایت، شاعر به این نتیجه می‌رسد که غم عشق نتیجه‌ای جز احساس ناکامی برای او نداشته است و با ذکر داستان مجنون و لیلی، عمق بی‌پایانی عشق را به تصویر می‌کشد.