غزل شمارهٔ ۳۵۰ اوحدی مراغه‌ای

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره عشق و دلدادگی است. شاعر نگران است که دلش به خاطر معشوقش دچار گمان شود و از او دور بیفتد. او اشاره می‌کند که اگر زیبایی‌های معشوقش را جستجو کند، هر چیزی برایش به زیبایی تبدیل می‌شود. همچنین به تعجیل در وصال معشوق اشاره می‌کند و ابراز نگرانی از اینکه شاید این عشق او را به دردسر بیندازد. شاعر خواسته قلبی‌اش را مطرح می‌کند و می‌گوید که تنها یک بوسه از معشوق می‌تواند جانش را شاد کند. او همچنین از ناتوانی در توصیف زیبایی معشوقش حرف می‌زند و به تاثیر عشق بر خودش اشاره می‌کند. در نهایت، شاعر به اوحدی (خودش) می‌گوید که نباید به خاطر عشقش به معشوق، دین و دنیا را از دست بدهد.