غزل شمارهٔ ۴۸۵ اوحدی مراغه‌ای

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر حاکی از احساس عمیق عشق و دلدادگی شاعر است. او در شب دوشین به یاد معشوق خفته و حالش آشفته است. با وجود دوری، قلبش به سوی او می‌تپد و آرزو دارد که در پای او بیفتد. شاعر از احساسات خود نسبت به معشوق و اشتباهاتی که کرده سخن می‌گوید و همچنین به درد فراق و حسرت‌هایی که به خاطر او به دل دارد، اشاره می‌کند. او همواره در فکر معشوق است و نمی‌تواند شبی را بدون یاد او سپری کند. غم و اندوه از دست دادن وصال معشوق، نگرانی او را بیشتر می‌کند و در نهایت، اشتیاق و عشقش به معشوق را به تصویر می‌کشد.