غزل شمارهٔ ۵۱ اوحدی مراغه‌ای

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شعر به بررسی روابط بین آب و باده و تأثیرات آن‌ها بر انسان می‌پردازد. شاعر اشاره می‌کند که در آبگینه (شیشه) آتش و آب وجود ندارد و باده رنگ می‌دهد. در اصل، باده نیز آبی است که با تابش آفتاب درخشش می‌یابد. سپس به این نکته می‌پردازد که انگور بی‌رنگ است و از آن شراب به وجود می‌آید. هیچ کس در این مسیر به مرحله‌ای نرسیده که به مستی واقعی برسد. شاعر تأکید می‌کند که باید منتظر بمانیم تا رنگ و بوی باده نمایان شود و دقت کنیم که آب صرفاً آب است. کسانی که فقط به باده توجه دارند، ممکن است از حقیقت فاصله بگیرند. او همچنین به هوشیاری و بینایی عاقل اشاره می‌کند که می‌تواند از زیبایی‌ها پرده بردارد و در مقابل سراب‌ها و غرورهای کاذب آگاه باشد. در نهایت، شاعر بر این نکته تأکید دارد که هر آنچه غیر از اوحدی (خدا) ببینی، تنها یک خیالی کاذب است.