غزل شمارهٔ ۵۷ اوحدی مراغه‌ای

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شعر به توصیف حالتی از شادی و سرمستی در شب می‌پردازد. گوینده پس از تحمل سختی‌ها، حالا در جستجوی لذت و خوشبختی است. او از ساقی می‌خواهد که جام شراب را بیاورد تا بتواند از غم‌ها فاصله بگیرد. دل او به آرزوهای زیبا مشغول است و از احساساتش نمی‌خواهد که او را محدود کند. او به زندگی بدون قید و بند اشاره دارد و از شراب و زیبایی معشوقش صحبت می‌کند. در نهایت، گوینده از دیگران می‌خواهد که در این شب خاص، از دردها و نگرانی‌ها دور شوند و فقط از لذت‌های زندگی بهره‌مند شوند.