غزل شمارهٔ ۵۳۲ اوحدی مراغه‌ای

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره عواطف عمیق و اشتیاق عاشقانه تفاهم می‌کند. شاعر از سوختن در آتش عشق و احساس غم و درد سخن می‌گوید. او قصد دارد که به جای گریختن از درد، با آن روبرو شود و حتی از آن لذت ببرد. شاعر به توصیف وضعیتی می‌پردازد که در آن به جنون عشق دچار شده و آماده است تا همه چیز، از جمله خود را در این عشق فدای کند. او علی‌رغم غم و تنهایی‌اش، تصمیم می‌گیرد که به جای فرار از آن، در میخانه به سر ببرد و آتش دلش را به همه جا بکشاند. در نهایت، او به این نتیجه می‌رسد که باید با تمام وجود به عشق و درد خود جسورانه رو که کند.