غزل شمارهٔ ۵۵۳ اوحدی مراغه‌ای

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به زیبایی و جذابیت معشوق اشاره دارد. شاعر با توجه به ویژگی‌های ظاهری معشوق، از زلف‌های مشکی و چهره‌ی ماه‌مانند او سخن می‌گوید و بیان می‌کند که ارتباط با دیگران برای او حلال است اما برای او آسایش در عشق این معشوق حرام است. او از وضعیت خود در عشق می‌نالد و از معشوق می‌خواهد که بوسه‌ای به او بدهد. همچنین به تنش و رنجی که از عشق می‌کشد اشاره می‌کند و از معشوق می‌خواهد که نگران او نباشد. در نهایت، اوادتعریف می‌کند که معشوق جهانی را به بند کشیده و خود او نیز در خدمت اوست.