غزل شمارهٔ ۶۲۶ اوحدی مراغه‌ای

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره‌ی نهی از دوستی با دشمنان و خطراتی است که این دوستی می‌تواند به همراه داشته باشد. شاعر از درد و غم ناشی از این روابط صحبت می‌کند و به دشمنان هشدار می‌دهد که ارتباط خود را با آن‌ها قطع کنند. او می‌گوید که هرگونه نوازش یا اظهار محبت از سوی دشمن می‌تواند سمی مهلک باشد و خواهان این است که تنها از شمشیر امتحان و سختی‌های زندگی بی‌خبر باشند. در نهایت، شاعر اشاره می‌کند که اگر عشق و رازهایش فاش شود، ممکن است درد روحی بیشتری به دنبال داشته باشد و از دشمنان می‌خواهد که نسبت به آنچه دوستش دارد بی‌رحم نباشند.