غزل شمارهٔ ۶۳۳ اوحدی مراغه‌ای

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره حسرت و دوری از محبوب است. شاعر به دشمنان و حسودان اشاره می‌کند که باید خوابشان را بیدار کرد و زبانشان را بسته نگه داشت. او به خشکی لب‌هایش در فراق محبوب اشاره می‌کند و از محبوب می‌خواهد که لبخند و بوسه‌اش را به او هدیه دهد. شاعر از تیر غمزه محبوب و ابروانش به عنوان زیبایی‌های عاشقانه یاد می‌کند و می‌گوید که عیشش تلخ است چرا که محبوب در سکوت مانده است. او از محبوب می‌خواهد که برایش شوری به ارمغان بیاورد و از محبت‌هایش بگوید. در پایان، شاعر با ادبیات عاشقانه‌ای بیان می‌کند که نگاه به محبوبش مانند گردن نهادن به آستان او ارزشمند است.