غزل شمارهٔ ۶۴۶ اوحدی مراغه‌ای

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر بیانگر غم و درد عاشقانه‌ای است که شاعر به خاطر دوری از محبوبش احساس می‌کند. او از افتادن در غم عشقش می‌گوید و ابراز می‌کند که اگر محبوبش دستش را نگیرد، حالش خیلی بد خواهد شد. شاعر در دل خود حسرت و درد را دارد و می‌گوید که محبتش به آن محبوب مانند رسن مشکی است که او را نگه داشته است. همچنین، او به طعنه از بوسه‌های دشمنان محبوبش و حسرتی که بر دلش نشسته، سخن می‌گوید. در نهایت، شاعر به این نتیجه می‌رسد که بهتر است به خدا توکل کند تا به انسان‌ها.