غزل شمارهٔ ۷۱۵ اوحدی مراغه‌ای

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از محبوب خود می‌خواهد به او کلاماتی از نعمت‌های دنیا (نرگس و گل، عود و شکر) ندهد و تنها او را درمان کند. او از عشق بیمار است و نمی‌خواهد به دنبال وعده‌های دور و دیر برود. شاعر اظهار می‌کند که جدایی از محبوبش تنها رنج و درد به همراه دارد و در جهنم نیز اگر بخواهد، نور و آرامش او را نمی‌دهد. او حسرت می‌خورد که فقط شیرینی و لذت عشق را می‌خواهد و نه چیز دیگری. او تأکید می‌کند که فقط از طریق محبوبش می‌تواند به آرامش و خوشی برسد و در نهایت از او می‌خواهد که دلتنگی و انتظار را از او نگیرد، زیرا او به عشق و وصالش محتاج است.