غزل شمارهٔ ۷۲۳ اوحدی مراغه‌ای
اوحدی مراغه‌ای / غزلیات / وزن: فعولن فعولن فعولن فعولن (متقارب مثمن سالم)
چمن پر گهر شد ز باران ژاله
زمین پر کواکب ز یاقوت لاله
ز شبنم فرو هشت نسرین حمایل
ز سنبل بر افگند سوسن کلاله
به جای می‌لعل پر کرده گلها
ز سیماب رخشنده زرین پیاله
صبا را چمن کرده هر بامدادی
به گلزار پردامنی زر حواله
ز زرورق غنچه بر خوان گلبن
همی پیچد از بهر بلبل نواله
به هر گوشه بینی خرامان و خرم
غزلخوان غزالی به رخ چون غزاله
گرم دستگاه گل و لاله بودی
به گنجی گران می‌نبشتم قباله
کنونست وقت، اوحدی، گر جوانی
چو مرغان عاشق در آیی بناله
بهاری چنین باد و شش ساله ماهی
صبوحی کن از بادهٔ پنج ساله
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به زیبایی و سرزندگی بهار اشاره دارد. در آن از باران و چمن سبز، زمین پُر از گلها و زیبایی‌های طبیعت صحبت شده است. بوی خوش گلها و آواز پرندگان فضایی دل‌انگیز ایجاد کرده که نشان‌دهنده‌ی شگفتی و طراوت بهار است. شاعر به عشق و شادابی جوانی اشاره می‌کند و از غنیمت شمردن این لحظات زیبا سخن می‌گوید. در نهایت، شعر دعوت به لذت بردن از زندگی و جشن گرفتن بهاری پرطراوت را می‌کند.