غزل شمارهٔ ۷۶۰ اوحدی مراغه‌ای

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به توصیف افرادی می‌پردازد که با فریب و نیرنگ دیگران را به دام خود می‌اندازند. او به زبانی نمادین بیان می‌کند که چگونه مرغ آدم (نماینده انسان) به دام می‌افتد و به یادآوری می‌آورد که چگونه برای دستیابی به خواسته‌هایشان، دیگران را در مسیر نادرست قرار می‌دهند. شاعر همچنین از سوختن خود به عنوان نتیجه این فریب‌ها یاد می‌کند و به بی‌خبری و گرفتاری دل‌باختگان اشاره می‌کند. او این وضعیت را به قضاوت و کلام‌های ناگفته و پیام‌ترسانی نسبت می‌دهد که به دیگران بار دشواری می‌دهد. این اشعار در نهایت بر روی درد و رنج ناشی از فریب و نادانی متمرکز است.