غزل شمارهٔ ۷۸۰ اوحدی مراغه‌ای

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به احساس خستگی و ملامت اشاره می‌کند و می‌پرسد که چه چیزی در این حال خسته‌کننده را می‌توان قبول کرد. او از کسی که دلش به‌خاطر مشکلاتش افسرده است، می‌خواهد که اگر درد دیگران را احساس کند، از آن‌ها نضحک و بی‌تفاوت نگذرد. شاعر به لحظه‌ای اشاره می‌کند که از شکرگزاری لب بسته، پس از داستانی شیرین درباره مغز پسته. او تأکید می‌کند که در شرایط دشوار، دیگر نمی‌تواند امید داشته باشد و آرامش خود را از دست داده است. او همچنین بیان می‌کند که هر کس داستان خودش را می‌نویسد، اما تنها کسی که واقعاً می‌داند نیازش چیست، خودش است.