غزل شمارهٔ ۷۹ اوحدی مراغه‌ای

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره‌ی درد و غم ناشی از عشق است. شاعر از زخم عمیق عاطفی سخن می‌گوید که از طرف معشوق به دلش نشسته و می‌گوید که این زخم با هیچ مرهمی التیام نمی‌یابد. او انتظار دارد که معشوق به وعده‌های خود وفا کند، اما می‌بیند که امروز هم مثل روزهای پیش هیچ خبری از آن وفا نیست. زلف معشوقی که به کج‌روی افتاده، آرامش را از شاعر گرفته و او به شدت دل‌تنگ است. در ادامه، شاعر بیان می‌کند که نمی‌توان بهانه‌هایی برای عدم حضور معشوق آورد و به عشق اشاره می‌کند که سوزش آن غیرقابل توصیف است. او همچنین تأکید می‌کند که زیبایی و جذابیت عالم از معشوق ناشی می‌شود و معشوق خود از هنر خود بی‌خبر است. در پایان، شاعر از مطرب می‌خواهد که موسیقی شاد و خوشی بنوازد، چرا که اکنون زمان شادی و لذت است و از معشوق می‌خواهد که قولی به عشاق بدهد یا شعری از خود بگوید.