غزل شمارهٔ ۷۹۰ اوحدی مراغه‌ای

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بیان احساسات شاعر درباره عشق و علاقه‌اش به معشوق می‌پردازد. شاعر از زاری و دل‌تنگی‌های خود سخن می‌گوید و تأکید می‌کند که هرچقدر معشوق به او سخت بگیرد، او از پای نخواهد نشست و همچنان به عشق و علاقه‌اش ادامه خواهد داد. او به اشک و غم‌ناکی خود اشاره کرده و می‌گوید که هرگز سر از خاک آستان معشوق بر نمی‌دارد. در پایان شاعر درخواست می‌کند که معشوق در روزی دیگر او را بپذیرد و به یاری‌اش بشتابد، و این نشان‌دهنده امید او به رحمت و محبت معشوق است.