غزل شمارهٔ ۸ اوحدی مراغه‌ای

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر دربارهٔ عشق و دوستی است. شاعر از بادی سخن می‌گوید که می‌خواهد پیامش را به دوستش برساند. او آرزو دارد که این باد با لطافت و مهربانی بر سر معشوق بیافتد و از او با نرمی سخن بگوید. شاعر از درد و زخم‌هایی که از عشق کشیده سخن می‌گوید و اینکه در این راه، هم دین و دنیا را فدای عشق کرده است. او به معشوقش می‌گوید که بیاموزد چگونه محبت ورزد و از سرزنش‌های بی‌مورد پرهیز کند. در انتها، شاعر از ناچاری خود به انتقاد از عشق و وفاداری می‌گوید، و اینکه خود را مستقل از سرزنش دیگران می‌داند زیرا این عشق و ارادت به خداوند است.