غزل شمارهٔ ۸۲۶ اوحدی مراغه‌ای

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از longing و دلتنگی برای معشوقش سخن می‌گوید. او از دیدن قامت معشوق از دور ابراز خوشحالی می‌کند، اما به خاطر عدم حضور او وضعیتش به کام دشمنان گشته و از زندگی بی‌او رنج می‌برد. جدایی آن‌ها باعث شده که شاعر در درد و تب به سر ببرد و معشوق هیچ قدمی برای رویارویی با او برنداشته است. او به تلخی اشاره می‌کند که دوستانش نیز از شادی ناز و وصل معشوق بی‌بهره هستند. در نهایت، او با تصویری از زخم‌های عاطفی‌اش می‌آید و می‌گوید که بغض غم او دیگر برایش آرامش ندارد و حتی در آتش عشق نیز به شدت می‌سوزد.