غزل شمارهٔ ۹۴ اوحدی مراغه‌ای

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به بیان احساسات عمیق خود نسبت به معشوق می‌پردازد. او از دشمنی که به خاطر معشوق به او تعرض می‌کند، نمی‌ترسد و این نشان‌دهنده‌ی عشق عمیقش است. شاعر از غم دوری معشوق به جگر خوردن اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که چقدر در عشق خود رنج می‌کشد. او عمر خود را در انتظار معشوق سپری کرده و هر روزش را به یاد او می‌گذراند. همچنین، شاعر با اشاره به زخم‌های دل، نشان می‌دهد که عشقش چقدر برای او دردآور است. در نهایت، او به نقل قولی از دیگران اشاره می‌کند که نشان از مشغله‌های عشق و گفت‌وگوهای شبانه‌اش دارد.