رباعی شمارهٔ ۱۲۹ اوحدی مراغه‌ای

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این ابیات بیان می‌کند که نسیم صبحگاهی از خاک سر او را بلند کرده و نامه‌ای را به او می‌نماید. او می‌خواهد نامه را ببوسد و بر سینه‌اش بگذارد، اما چشمانش او را رها نمی‌کنند و نمی‌گذارند سرش را پایین بیاورد. این ابیات احساساتی عمیق و درگیری‌های درونی شاعر را به تصویر می‌کشد.