رباعی شمارهٔ ۱۲۸ اوحدی مراغه‌ای
اوحدی مراغه‌ای / رباعیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
روزی شکن از زلف چو دالت ببرم
جانی بکنم، ز دل ملامت ببرم
گر بر رخ من نهی به بازی رخ خویش
از بوسه به یک پیاده خالت ببرم
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این ابیات، شاعر از زیبایی و جذابیت معشوق سخن می‌گوید و ابراز آرزو می‌کند که بتواند از زلف او بهره‌برداری کند. او می‌خواهد با دیدن چهره معشوق، دل خود را از اندوه و ملامت رها کند و به او نزدیک شود. عشق و میل به بوسه از لب معشوق نیز در این شعر به وضوح احساس می‌شود.