رباعی شمارهٔ ۱۴ اوحدی مراغه‌ای
اوحدی مراغه‌ای / رباعیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
جانا، سر زلف تو پراگنده چراست؟
وان حقهٔ لعل خالی از خنده چراست؟
روی تو بکندند، نگوید پدرت
در خانه، که: روی پسرم کنده چراست؟
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به زیبایی و دلربایی معشوق اشاره می‌کند و از او می‌پرسد که چرا موهایش به این شکل آشفته است. همچنین به لب‌های او که خالی از خنده‌اند و به چهره‌اش که به نظر می‌رسد پدرش از آن قدردانی نکرده، اشاره می‌کند. به طور کلی، شاعر با استفاده از تصاویری زیبا و سؤال‌هایی عمیق، از جذبه و رازهای عشق سخن می‌گوید.