رباعی شمارهٔ ۱۴۵ اوحدی مراغه‌ای

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات، شاعر با احساساتی عمیق از مرگ و اندوه سخن می‌گوید. او به تنگی قبر (لحد) اشاره می‌کند که باعث گریه و ناراحتی‌اش می‌شود. همچنین از خاک و سنگ می‌خواهد که به حال او بگریند و حالم را با نوشتن روی سنگ، به دیگران منتقل کنند. این اشعار بیانگر حس تنهایی و غم‌انگیزی در مواجهه با مرگ است.