رباعی شمارهٔ ۱۷۵ اوحدی مراغه‌ای
اوحدی مراغه‌ای / رباعیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
تا کی به غم، ای دل، خوی حسرت ریزی؟
زو جان نبری گر ز غمش نگریزی
خصمان تو بی‌مرند،در معرضشان
آخر به مراغه‌ای چه گرد انگیزی؟
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به دل خود می‌گوید که چرا همچنان در غم و حسرت زندگی می‌کند و از درد و رنج دور نمی‌شود. او به خصمانش اشاره می‌کند که همواره در کمین او هستند و از او می‌خواهد که از غم دوری کند و خود را از این حالت رها سازد. در واقع، شعر بیانگر حسرت و ناکامی است و تلاش برای رهایی از آن.